قطعات جوش داده شده به طور گسترده در صنعت مدرن مورد استفاده قرار می گیرند و انتخاب مواد آنها به طور مستقیم خواص مکانیکی و سازگاری محیط خدمات اجزا را تعیین می کند. مواد مختلف از نظر ترکیب شیمیایی، ساختار متالوگرافی و جوش پذیری تفاوت های قابل توجهی دارند و به تطابق دقیق بر اساس شرایط کاری خاص برای دستیابی به تعادل بین عملکرد و هزینه نیاز دارند.
فولاد کربنی متداول‌ترین ماده اولیه مورد استفاده برای اجزای جوش‌شده است و می‌توان آن را بر اساس محتوای کربن به فولاد{0}کم کربن، فولاد کربن متوسط-و با کربن بالا- تقسیم کرد. فولاد کم کربن دارای محتوای کربن کم و پلاستیسیته خوب است که کمتر مستعد سخت شدن و ترک خوردن در حین جوشکاری است. فرآیند ساده و هزینه کم آن باعث شده است که به طور گسترده در قاب های ساختمانی، سازه های مکانیکی عمومی و دیگر سناریوهای بار استاتیک در دماهای معمولی استفاده شود. فولاد کربن متوسط-به دلیل محتوای کربن افزایش یافته، استحکام بالاتری دارد اما جوش پذیری کمتری دارد و نیاز به پیش گرم کردن و ورودی گرمای کنترل شده دارد. معمولاً برای اجزای استحکام متوسط-مانند شفت ها و چرخ دنده ها استفاده می شود. فولاد کربن{11}بالا قابلیت جوشکاری بدتری دارد و عموماً به پردازش خاصی نیاز دارد و بیشتر در مناطقی با سختی سخت‌گیرانه مانند تعمیر قطعات مقاوم در برابر سایش استفاده می‌شود.
فولاد کم آلیاژ-با استحکام بالا، با مزایای آن از جمله "استحکام بالا + جوش پذیری خوب"، به ماده اصلی برای تجهیزات سنگین- تبدیل شده است. این نوع فولادها با افزودن مقادیر کمی از عناصر آلیاژی (مانند منگنز، نیوبیم و وانادیم) به پایه کم کربن، استحکام و چقرمگی را به میزان قابل توجهی بهبود می‌بخشند و تمایل کمی به ترک سرد در حین جوشکاری دارند. آنها برای قطعاتی که نیاز به تحمل بارهای زیاد یا محیط‌های{7}در دمای پایین دارند، مانند پل‌ها، مخازن تحت فشار، و بوم‌های ماشین‌آلات مهندسی مناسب هستند.
فولاد ضد زنگ به دلیل مقاومت در برابر خوردگی عالی شناخته شده است و با توجه به ریزساختار آن به انواع آستنیتی، فریتی و مارتنزیتی طبقه بندی می شود. فولاد زنگ نزن آستنیتی (مانند 304 و 316) غیر مغناطیسی است، دارای شکل پذیری و چقرمگی خوب و جوش پذیری عالی است و به طور گسترده در کاربردهای مقاوم در برابر خوردگی مانند ظروف شیمیایی و ماشین آلات مواد غذایی استفاده می شود. فولاد ضد زنگ فریتی ارزان‌تر است اما چقرمگی کمی دارد و برای اجزای تزئینی یا ساختاری با مقاومت عمومی در برابر حرارت و مقاومت در برابر زنگ‌زدگی مناسب است. فولاد ضد زنگ مارتنزیتی استحکام بالایی دارد اما مستعد سخت شدن جوش است و اغلب برای قطعاتی که به سختی بالا نیاز دارند، مانند ابزار برش و یاتاقان ها استفاده می شود.
در میان فلزات غیرآهنی، آلیاژهای آلومینیوم دارای چگالی کم و رسانایی حرارتی بالا هستند و به روش‌های انرژی متمرکز (مانند جوشکاری قوس آرگون) و ورودی حرارت کنترل‌شده برای جوشکاری نیاز دارند و معمولاً در سازه‌های هوافضای سبک استفاده می‌شوند. آلیاژهای مس دارای رسانایی الکتریکی و حرارتی عالی هستند و اغلب برای اتصالات الکتریکی استفاده می شوند، اما در حین جوشکاری باید از تخلخل و ترک خوردن جلوگیری کرد. آلیاژهای تیتانیوم به دلیل استحکام ویژه بسیار{3} و مقاومت در برابر خوردگی شهرت دارند، و علیرغم پیچیدگی فرآیند جوشکاری آنها، همچنان یک ماده کلیدی برای تجهیزات پیشرفته-می باشد.
تنوع مواد مورد استفاده در اجزای قابل جوش، گزینه های زیادی را برای طراحی مهندسی فراهم می کند. تنها با درک عمیق ویژگی ها و مرزهای قابل اجرا می توان سیستم های سازه ای ایمن و قابل اعتماد را در زمینه های مختلف ساخت.